Ο ΙΜΟ αρχίζει εργασίες για κανόνες ασφαλείας συστημάτων δέσμευσης άνθρακα επί πλοίου

Η Υποεπιτροπή Μεταφοράς Φορτίων και Εμπορευματοκιβωτίων του ΙΜΟ (CCC 12), η οποία συνεδρίασε στο Λονδίνο από 14 έως 18 Σεπτεμβρίου, προώθησε την ανάπτυξη προσωρινών κατευθυντήριων οδηγιών για την ασφαλή χρήση συστημάτων δέσμευσης και αποθήκευσης άνθρακα επί πλοίου (OCCS). Ο ΙΜΟ περιέγραψε την πρόοδο ως σημαντικό ορόσημο για τη δημιουργία πλαισίου ασφαλείας νέων τεχνολογιών. Ο Ρωσικός Ναυτιλιακός Νηογνώμονας (RS), του οποίου εκπρόσωποι συμμετείχαν στη συνεδρίαση, ανέφερε ότι η CCC 12 άρχισε εργασίες για ένα πακέτο οδηγιών ασφαλείας OCCS.

Αυτό δεν συνιστά έγκριση τεχνολογίας, υποχρεωτικό κανόνα μεταφοράς ή επιβεβαίωση ότι ο δεσμευμένος άνθρακας θα αποφέρει αυτομάτως κανονιστική πίστωση εκπομπών. Είναι η έναρξη τεχνικής κανονιστικής εργασίας με σκοπό να αντιμετωπιστούν εμπόδια στα υφιστάμενα μέσα του ΙΜΟ πριν από ευρύτερη εφαρμογή επί πλοίου. Υλικό του ΙΜΟ που προετοιμάστηκε για την εργασία αυτή επισημαίνει ορισμένα ζητήματα: πώς πρέπει να ταξινομείται το δεσμευμένο CO2 — για παράδειγμα ως απόβλητο, φορτίο ή απόρριψη στη θάλασσα — και αν απαιτούνται τροποποιήσεις στον Κώδικα IMDG για την αποθήκευση και μεταφορά CO2 που παράγεται από OCCS.

Η διάκριση αυτή είναι επιχειρησιακά σημαντική. Μια εγκατάσταση OCCS επηρεάζει περισσότερα από τον σχεδιασμό των μηχανών. Μπορεί να εισάγει αποθέματα CO2 υπό πίεση ή ψύξη, διεπαφές με συστήματα επεξεργασίας καυσαερίων και με συστήματα φορτίου ή αποβλήτων, νέους συναγερμούς και ρυθμίσεις έκτακτης ανάγκης, ανάγκες επάρκειας πληρώματος και λιμενικές διευθετήσεις για εκφόρτωση, παραλαβή και τελική αποθήκευση. Η εφαρμοστέα μεταχείριση μπορεί επίσης να επηρεάσει τα υποχρεωτικά έγγραφα, την εξέταση από νηογνώμονα, την αποδοχή από το κράτος σημαίας, τις διαδικασίες διαχείρισης φορτίου και τη συμβατική κατανομή κόστους και λειτουργικού κινδύνου.

Για διαχειριστές που εξετάζουν το OCCS ως τρόπο μείωσης εκπομπών διατηρώντας συμβατικά καύσιμα, η CCC 12 παρέχει ρυθμιστικό σήμα, αλλά όχι ολοκληρωμένη οδό συμμόρφωσης. Επομένως, ένα έργο δεν πρέπει να βασίζεται μόνο στα προβλεπόμενα οφέλη εκπομπών. Σε πρώιμο στάδιο σχεδιασμού θα πρέπει να ελέγχεται αν υπάρχουν διαθέσιμες απαιτήσεις κράτους σημαίας και κλάσης, αν οι προβλεπόμενοι λιμένες μπορούν να παραλάβουν δεσμευμένο CO2, πώς θα διαχειρίζονται η αλυσίδα επιμέλειας, η δειγματοληψία και τα αρχεία, και αν οι ναυλοσυμφωνίες, οι συμφωνίες καυσίμων και τερματικών σταθμών κατανέμουν την ευθύνη για καθυστερήσεις, απορριφθείσες εκφορτώσεις ή μη διαθεσιμότητα του συστήματος.

**Γιατί έχει σημασία:** το OCCS μπορεί να γίνει ουσιαστικό για πλοιοκτήτες που αντιμετωπίζουν αυστηρότερες αποφάσεις για την ένταση άνθρακα και τη μετάβαση καυσίμων, ιδιαίτερα όπου η διαθεσιμότητα εναλλακτικών καυσίμων παραμένει περιορισμένη. Ωστόσο, το έργο του ΙΜΟ βρίσκεται ακόμη σε διαμορφωτικό στάδιο. Η άμεση συνετή ενέργεια είναι η δημιουργία τεκμηρίωσης: διατήρηση τεχνικών παραδοχών, εκτιμήσεων κινδύνου, αρχείων ποσότητας και ποιότητας CO2 και διαδικασιών λιμενικής διεπαφής. Αυτά τα αρχεία θα είναι σημαντικά για επιθεωρήσεις, συζητήσεις με ασφαλιστές, συμβατικές αξιώσεις και μελλοντική επαλήθευση της λογιστικής εκπομπών.